Hieronder een column van Pedro Ballesteros MW die hij schreef voor Vino Magazine van maart/april 2013:

Nieuw : wijnen voor wijnbars

Voor één keer staat de technologische vooruitgang ten dienste van het drinkplezier, meer dan van de efficiëntie en het gemak. We denken dan de wijnbars die bestaan bij de gratie van de dispensers die werken in een gesloten atmosfeer. Deze bars zijn belangrijk voor de nieuwe wijncultuur, waarin gezelligheid belangrijker is dan oude rituelen die men vaak met het drinken van wijn verbindt.
Prachtig, die wijnbars, zolang men volk weet aan te trekken.Ik geloof niet dat dit zal lukken door, zoals veel marketinggoeroes beweren, de wijnboodschap te vereenvoudigen en zo meer jongeren aan te trekken. In feite is het tegendeel waar: de diversiteit is de grootste troef van een wijnbar. Jongeren gaan niet naar de wijnbar om internationale merken te drinken die ze ook in de supermarkt vinden, noch willen ze de klassiekers drinken die hun ouders serveerden. Ze willen reizen in hun hoofd, ze willen een nieuw verhaal horen. Wijnbars moeten een aanbod aanbieden dat de klanten nieuwsgierig maakt. Het verlaten van de begane wegen moet gestimuleerd worden. Dit is geen verzinsel : de VS zijn de grootste markt ter wereld geworden dankzij een nieuwsgierige geest, die altijd wil ontdekken.

Om die nieuwsgierigheid te voeden moeten uitbaters van wijnbars almaar nieuwe wijnen aanbieden, met meer uiteenblopende smaken en aroma’s. Maar daarbij gelden wel een paar regels :
• Niet te veel hout of alcohol
• Liefst frisse wijnen met mooie zuren
• Met intense aroma’s en preciese smaken
• Zorg voor profilering: een verhaal, een aparte herkomst of vinificatietechniek, een bijzonder druivenras, een organische of natuurlijke manier van werken

Natuurlijk mogen er een paar prestigewijnen figureren tussen het aanbod, maar ik ken geen enkele wijnbar die het gemaakt heeft dankzij zijn klassiek aanbod – ook al erken ik dat het een van mijn dromen is om ooit een zuivere bourgognebar te openen.
Er is een wijn die aan al deze regels beantwoordt, maar die je nochtans zelden zal zien in de wijnbars. Ik heb het over wijn die het resultaat is van maceration carbonique. Deze techniek maakt gebruik van druiven die rijp zijn, maar nooit té rijp, die een mooie zuurgraad hebben en niet ontritst worden wat ook al het alcoholgehalte drukt. Deze techniek zorgt ook voor een mooie definitie en geeft dus grote smaakverschillen naargelang druivenras en herkomst. Wellicht is deze techniek een van de oudste in de wereld. Het levert wijnen op die best jong gedronken worden. We spreken over wijnen zonder pretentie die men graag in gezelschap drinkt.

Misschien is het waar dat deze wijn in de jaren ’80 verguisd raakte door de productie van goedkope primeurwijnen, maar we missen echt iets. De meeste beaujolais-wijnen van vandaag zijn echt fantastisch. Cru’s zoals Chiroubles, Moulin-à-Vent, Brouilly hebben geen uitstaans met de beaujolais die in oude geesten is blijven sluimeren.
Er is ook een mooie diversiteit bij de carignans uit de Rhônevallei en de Languedoc die niets vandoen hebben met de rusticiteit van vroeger : de MC-techniek maakt ze sensueel en rond. Een hint van lavendel en wilde kruiden komt in de plaats de oppervlakkige frambozengeur van de industriële macération carbonique.
In de Rioja Alavesa worden de wijnen de cosechero ook volgens de MC-methode gemaakt. Er wordt tevens 10-15% viura (wit) toegevoegd aan de tempranillo. Resultaat : levendige wijnen met een knappe aromatische intensiteit die doen snakken naar een tweede glas.

Er zijn nog andere voorbeelden, zoals de MC-wijnen van Tenerife of nieuwerwetse Valpolicella’s. De Australiërs laten zich van hun meest inventieve zijde zien met de CabMac, op basis van Cabernet-Sauvignon. Portugal en Californië blijven niet acher.
De lente zou intussen in het land moeten zijn. Tijd voor plezierwijn !

Pedro Ballesteros MW